Aşk sandığımız bir gerçeğin ardında, hangi yalanlar saklıdır?
Ateş sadece yakar mı,
yoksa bir gün kendisi de yanar mı?
Peki bir deniz ne zaman dalgalanır?
Sessiz kaldığında mı, yoksa artık susamadığında mı?
Bu hikâyede tarafsız kalamazsın.
Bir seçim yapmak zorundasın.
Ya ateş gibi yakıp,
sonra kendi alevlerinde kül olacaksın…
Ya da deniz gibi sönüp,
ardından dalgalarınla her şeyi yerle bir edeceksin.
Ama şunu unutma:
Seçtiğin taraf ne olursa olsun,
gerçekler seni mutlaka bulur.
Ateşin yaktığı her yeri deniz söndürür.
Ama denizin dalgasını,
ateş hiçbir zaman dindiremez.
Peki sen bu hikayede nesin Ateş mi Deniz mi?
Deniz Güçlü
~Aşk sandığım şey bir kurtuluş değildi.
Sadece kaçmak istediğim hayata kısa bir sığınaktı.
Ama her sığınak güvenli değildir.
Bazıları insanı korumaz,
içinde yavaş yavaş yakar.~
Tenimde hâlâ izini taşıdığım o ilk sıcaklık… Önce umut sandım. Sonra sevgi. En sonunda anladım ki o, yavaş yavaş yaklaşan bir yangındı. Adı Ateş’ti. Ve ben, adının hakkını fazlasıyla veren bir adama âşık olmuştum.
Size biraz hikâyemden bahsetmek isterim;
içerisi aşk, intikam ve küllenmiş hayaller kokuyor.
Bir zamanlar genç, güzel ve fazlasıyla saf bir kız vardı.
O kız bendim.
Deniz.
Ben iyiliğe inanırdım. İnsanların içindeki güzelliği görmeye çalışır, kötülüğü geçici sanırdım. Yanılmak pahasına bile olsa… inanmayı seçerdim. Ve işte tam da bu yüzden, bir gün kendi denizime düştüm.
Deniz derken, su olanı kastetmiyorum.
Ben, kendime düştüm.
Ve düştüğüm yerde bir yılan vardı.Denize düşen yılana sarılır derler ya.. Hayatımın tam ortasına o deyimi yerleştirmiştim.
Ama bu yılan sokmuyordu. Isırmıyordu.
Sadece yaklaşırdı.
Sıcaklığıyla sarar, nefesiyle uyuştururdu.
Önce güven verirdi.
Sonra yakardı.
Öyle bir yakardı ki, insan bir noktadan sonra acının bitmesini isterdi. Ama o bitirmezdi. Süründürürdü. Sessizce. Ne ölmenize izin verirdi, ne de yaşadığınızı sanmanıza.
İşte Ateş tam olarak buydu.
Yakıcı, tutkulu, karmaşık…
Bir bakışıyla içimi ısıtır, bir sözüyle bütün dünyamı kül ederdi. Ama en korkutucu yanı, içindeki gelgitlerdi. Bir an gözlerinden alev fışkırır, bir an sonra kalbinde minicik bir merhamet belirirdi. Ve insan, o merhamete tutunurdu.
Ama merhameti bile yakardı.
Celladımı tanıyalı sadece üç ay olmuştu.
Ama ben onu kurtarıcım sanmıştım.
Bana baktığında içim ısınıyordu. Oysa o sıcaklık, yaklaşan felaketin habercisiydi. Zaten karanlıktan gelmiştim. Üvey babam sandığım adamın gölgesinde büyümüştüm. Bağırışlar, tokatlar, alkol kokusu… Korku, hayatımın sıradan bir parçasıydı.
Böyle bir hayattan biri gelip sizi çekip almak isterse…
İnanırsınız.
Ben de inandım.
Üç ayda hayaller kurduk. Gelinlikler, davetler, yeni bir hayat… Masal başlıyordu. Ya da ben öyle sanıyordum.
Ama masallar bazen prensle değil, cellatla biter.
Benim celladımın adı Ateş’ti.
Ve bir gün… bir anda… değişti.
Gözleri soğudu.
Sesi sertleşti.
O gün öğrendim ki ben bir katildim.
Annesinin katili.
Nasıl? Ne zaman? Neden?
Bilmiyorum.
Sadece artık o etiketi taşıyordum.
Karıncayı incitemeyen Deniz, bir anda katil olmuştu.
İçimde bir şey o gün kırıldı. Aşk mıydı, umut mu, inanç mı… bilmiyorum. Ama geri dönmeyecek şekilde parçalandı.
Ateş Küldoğan…
Adı bile bir uyarıydı.
Ateş gibi yakar, kül gibi savururdu insanı.
Meğer narsistmiş. Meğer içinde kendi yangınını taşıyormuş. Ben kaçmaya çalıştım. Ama her seferinde onun ateşine geri döndüm. Çünkü hâlâ onu kurtarabileceğime inanıyordum.
Psikoloji okuyordum ya…
Sanki herkesin yarasını sarabilirmişim gibi gelmişti.
Ama sonra anladım.
Kendi ateşini söndürmeyen biri, başkasını sadece yakar.
O yüzden önce kendimi söndürdüm.
İçimdeki körü körüne seven, inanmak için sebepler arayan o kızı…
Serin bir dalgaya dönüştürdüm.
Ve o dalga, Ateş’in alevine dokunduğunda…
Bir ateş ilk kez duraksadı.
Tamamen sönmedi.
Ama artık beni yakamıyordu.
Belki onun intikamı bitmeyecek.
Belki izleri hiç silinmeyecek.
Ama ben değiştim.
Artık kendi dalgalarını yönetebilen
