Giriş
Elif'in Rüya Günlüğü 04 Nisan 2024
Biliyorum günlük, hep aynını yazıyorum sana ama bugün de farklı değildi. Soğuk bir depo, nefret ve ile bakan gözler, bağırışlar, çığlıklar. Yine aynı geceyi yaşadım günlük, yine o geceyi yaşadım. Bana bir ömür gibi gelen o tek gece. Soğuk depoda kulaklarımda yankılanan bir ses. “Bize isim ver, seni yaşatalım” Ve kanla dolu ağzımdan çıkan üç kelime. “Elif İstanbul Cenkeri”
Yani ben, günlerdir ağzımdan çıkan yegâne kelimeler. Vereceğim ismi öldüreceklerdi.
“Beni öldürün” Der gibi sayıkladığım ismim nefesimi tüketirken günlerdir görmediğim bir şeyi şimdi gördüm karşımdaki pisliğin gözlerinde, vahşi bir arzu. Dizlerinin üstüne çöküp gözlerimle aynı hizaya geldi. “Güzel asker” Dedi yavaş yavaş. Elini, o iğrenç elini uzattı yanağıma. Şehit kanı dökmüş eli yanağımda gezinirken kafamı çevirmeye bile mecalim kalmamıştı artık. “Keşke, keşke ben de şimdi burada şehit düşsem”diye geçirdim içimden.
Gözlerinde ki hırçın şehvetle tekrar konuştu. “Günlerdir aç susuzsun, hala daha kan kaybediyorsun. Yaptığım işkencelerin ise yaramaması beni kızdırıyor” Beklenenin aksine temiz ve düzgün şekilde konuşuyordu Türkçe'yi. Asice çenemi kaldırdım. Fısıltı gibi çıkan sesimle konuştum. “Öldür öyleyse. Senin gibi miyim ben, işkence ile konuşturabilir misin, ölüm ile korkutabilir misin bir Türk askerini? Şereftir bu vatan bu millet uğruna ölmek”
Güldü, bir süre baktıktan sonra konuşmaya devam etti. “Onu anladım, o yüzden şu andan itibaren ‘Türk askeri’ sıfatını bir kenara bırakalım diyorum ben daha zayıf bir nokta buldum çünkü. Karşımdaki kişi bir ‘Kadın’ Ve ben bunu kendi lehime kullanacağım. Belki o zaman konuşmaya karar verirsin ha?” Bedenim buz kesti.
Şimdi karar zamanıydı. “Ama ne kararı,ne seçimi?” Dedi diğer tarafım. “Vatana ihanet önünde bir seçenek değil, hiç olmadı” Haklıydı, ihanet benim için bir seçenek olamazdı tek bi seçeneğim vardı ve bu seçenek benim kaderimdi. Zihnimden asla atamadığım, hayatımın geriye kalan kısmını cehenneme çeviren gece benim kaderimdi ve kader bazen çok acımasızdı.
***
“Mesleğine dönmek istediğine eminsin değil mi?” Psikoloğun en sevdiğim yanı bu rahat koltukta oturuyor olmaktı. Güven vermek istercesine gülümsedim. “Adımın Elif olduğu kadar eminim. Evde yatıp unutmayı beklemek hiç bir işe yaramıyor bir şeylerle meşgul olmalıyım. En iyi meşguliyet de benim mesleğimdir herhalde değil mi?”
Pek de memnun olmadığını belli eden bir nefes verdi. “Peki görüşmelerimiz ne olacak düşündün mü? Son iki yıldır psikoloğun benim.” Koltukta yavaşça kıpırdandım. “Artık terapiye o kadar ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum. Kriz veya kabus gibi nadir durumlar yaşanırsa telefonlardan halledebiliriz.”
Kriz nadir bir durumdu evet. Ancak kabuslar için aynısını söyleyemezdim. "Madem
