Deniz, geçmişiyle arasına mesafe koyduğunu sanıyordu. Hayatını düzenlemiş, susmayı öğrenmişti. Ta ki bir akşam, yol kenarında yürürken kırmızı bir arabanın içinden tanıdık bir yüz ona bakana kadar.
Kaan durmadı.
Ama baktı.
İki kelimelik bir mesaj—“İyi misin?”—
yıllardır bastırılan her şeyi yerinden oynatmaya yetti.
Bu hikâye; aşkın değil, yarım kalmışlığın hikâyesi.
Affetmenin değil, yüzleşmenin.
Gitmenin değil, kaçamadıklarının.
Acil servis koridorlarında, sessiz mesaj ekranlarında ve geçmişin tam ortasında sıkışan iki insan…
Bazı duygular zamanla geçmez.
Sadece doğru anı bekler.
Ve bazı karşılaşmalar tesadüf değildir.
Sadece ertelenmiştir.
ZAMAN UNUTTURUR MU?
GİRİŞ
Kaan, bazı hataların zamanla silineceğine inanıyordu.
İnsanın biraz beklerse, susarsa, hayatın kendi kendini toparlayacağını sanıyordu.
Oysa bazı şeyler zamanla değil, yüzleşmeyince kalırdı.
Onun hayatında yarım kalan çok şey vardı.
Ama Kaan yarımı hiçbir zaman kayıp olarak görmedi.
Tamamlanabilecek bir ihtimal gibi baktı.
Bu yüzden durmadı.
Bu yüzden bazı anların geçip gideceğini sandı.
Deniz ise geçmişi arkasında bıraktığını düşünüyordu.
Mesafe koymanın, her şeyi bitirdiğine inanıyordu.
Ama bazı mesafeler sadece bakmamayı öğretirdi.
Unutmayı değil.
Deniz güçlüydü.
Güçlü olmak zorundaydı.
Bazı insanlar hayatta kalmak için sertleşir; Deniz onlardandı.
Duygularını düzgün cümlelerin arasına saklar, susarak ayakta kalırdı.
İnsanların ona “güçlü” demesine izin verirdi.
Çünkü başka bir şansı yoktu.
Bu hikâyede herkes bir şeye inanıyordu.
Kimi zamana,
kimi unutmaya,
kimi suskunluğa.
Efe, söylenmeyen şeyleri fark edenlerdendi.
İpek, söylenmeyenlerin can yaktığını bilenlerden.
Ve Kaan…
Kaan hep “bir şey olmaz” diyenlerdendi.
O, bazı karşılaşmaların ertelenebileceğini sanıyordu.
Bazı cümlelerin daha sonra da söylenebileceğini.
Bazı yüzlerin, aynı kalacağını.
Bu bir aşk hikâyesi değil.
Bu bir kavuşma vaadi de değil.
Bu, zamanın her şeyi düzelttiğine inanan bir adamla,
her şeyi geride bıraktığını sanan bir kadının hikâyesi.
HİKEYE BAŞLIYOR
Topuklularımla yol kenarında yürürken, uzaktan gelen kırmızı arabanın farları gözlerimi kamaştırmaya başlamıştı. Gözlerimi kırpıştırdım; bir anlık dalgınlıkla dengemi kaybettim, sendelendim ve ne olduğunu bile anlamadan kendimi kaldırımın ortasında buldum.
Araba yanımdan geçerken, camın ardından tanıdık bir yüz belirdi. Kaşlarım gevşedi, nefesim tutuldu. Dudaklarımdan iki kelime döküldü:
— O gelmiş.
Kafamı çevirdim. Durmasını bekledim.
Durmadı. Gitti.
İçimdeki küçük kızın sesi yükseldi: “Belki seni tanımamıştır.”
Ama ben biliyordum. Tanımıştı.
Araba uzaklaştıkça Kaan’ın yüzü zihnimde netleşti. O da beni fark etmişti; bunu hissediyordum. İçimde tuhaf bir karışım vardı: öfke, boşluk ve yıllardır bastırdığım bir şey… Yedi yıl önce, sırtımdan vurduğu o gün hâlâ zihnimdeydi. Ama şimdi karşımdaki adam, geçmişteki o adamdan çok farklıydı. Kırılmış, yorgun ve bir parça da çaresizdi.
Ayağa kalktım. Topuklularımı çıkarıp yalın ayak yürümeye başladım. Her adımda kendimi toparlıyor, her adımda kalbimin hâlâ ne kadar hızlı attığını fark ediyordum. Eve doğru yürürken içimde bir savaş vardı:
Neden hâlâ etkileniyorsun? Neden öfke ve merak bu kadar iç içe?
Kaan arabasını yavaşlattı mı, durmak istedi mi bilmiyordum. Ama fark ettim ki, yıllar geçse de bazı yüzler ve anılar insanı her zaman yakalayabiliyordu.
Eve vardığımda nefesim hâlâ düzensizdi. Kalbim göğsümü zorluyordu. O an anladım ki bu karşılaşma sadece fiziksel değildi. Bu, geçmişin, hataların ve suskun kalmış duyguların bir hesaplaşmasıydı.
Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi. Düşüncelerimden sıyrılıp ekrana baktım. Gördüğüm isimle nefesim yarıda kesildi.
Kaan Demir.
Yedi yıl önce günlerce mesaj atmasını beklediğim adamdan şimdi bir mesaj gelmişti. Parmaklarım istemsizce titremeye başladı. Cesaretimi toplayıp mesaja tıkladım.
— İyi misin?
Ekrana bakakaldım. Şok olmuştum. Gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Bir süre öylece bekledim. “Görüldü” olarak kalmasın diye yazmaya başladım ama ne yazacağımı bilmiyordum. Yazdım, sildim.
