Hiç bilmediğiniz bir hayatta, kaybetmemek için ne yapardınız? Ya savaştığınız şey geçmişin hayaletleriyse.
Bilmediğiniz bir okyanusta yüzmekten korkar mısınız? Yoksa korkularınızın üstüne mi giderdiniz?
Umut için durum bu kadar karışıktı. Yaşamını dört yıla sıkıştırmış, kendine yeni bir hayat kurmuştu.
Her şey mükemmel gözüküyordu…
Sevilmek, huzur, aşk… ve gölgelerden fısıldayan geçmiş. O, kendini yeni bir hayata ait sanırken, karşısına çıkan sırlar kalbini yeniden şekillendirecekti. Geçmişin karanlığına dokunduğunda, aşk ayakta kalabilecek mi; yoksa tamamen kaybolacak mı?
PROLOG
08.05.2015
Yağmur, boş gözlerle odanın ortasında durup etrafta bakışlarını gezdirdi. Onun için başucuna konan su dolu bardağa elini uzattı ama sonra vazgeçerek cama yaklaştı. Kapısı tıklanmadan açıldığında önünde bağladığı elleriyle arkasını döndü. Yakın arkadaşı Hazal gülümseyerek kendisini inceledi. İçeriye bir adım atmış olsa bile vücudunun yarısından fazlası dışarıdaydı.
“Evde sorun çıkmış, uğrayıp geleceğim. Birazdan Elif gelir zaten, burada kal olur mu?”
Yağmur arkadaşını başıyla onaylayarak cevap verip cama geri döndü. Hazal birkaç saniye daha onu arkadan inceleyip önce odadan sonra evden ayrıldı. Dış kapının sesiyle gözlerini kapatarak derin bir nefes verdi, Yağmur.
Sürekli başında gardiyan gibi dolaşan arkadaşlarından boğulmaya başlamıştı. Bu sefer duraksamadan yan tarafındaki bardaktaki suyu bir yudumda içerek bardağı geri koyacağı sırada elinden kayan bardak kalın halı üzerinde yuvarlanarak yatağının kenarına çarptı.
Yağmur aşırı yavaş hareketlerle yere eğildiğinde dört ayak üzerinde duran yatağının altındaki kahverengi tahta kutuyu fark ederek bardağı boş verdi. Yataktan destek alarak biraz daha eğildi ve kutuyu kendisine çekti. Kapağı açtığında kendisine ait eşyaları buldu. Daha önce bu evde kaldığında unuttuğu eşyaları Levent’in sakladığını fark ederek hafif tebessümle baktı. Daha sonra dikkatini kaybettiğini sandığı defterine yöneltti.
Önemsiz sarı bir defterdi ama asıl önemli olan defterin arasına sıkıştırdığı kâğıt parçalarıydı. Toplam üç zarftan oluşan desteyi arasından çıkararak daha önce yazdığı intihar mektuplarına baktı. Son iki haftadır olan şeyler bu düşüncesindendi zaten. Herkes diken üstünde kendisine bir şey yapmasından korkarak gözlerini dikiyordu ona. Daha önceki intiharlarından kalan vücudundaki izleri düşündü.
Haksız sayılmazlardı.
Onların bu mektuplardan haberleri asla olmamıştı. Çünkü bunları, o öldükten sonra almaları gerekirdi. Levent erken davranmış ve onu intihardan döndürmüştü. Bu mektuplarda bir defter arasında önemini yitirmişti.
İlk mektubu açtı. Yazdığı mektup Levent’e aitti. Onun için yazdığı mektubun ilk satırları sesli okudu.
Yenildim Levent.
Ben içimdeki canavara yenildim.
Kâbuslarıma, umutsuzluğuma yenildim.
Ben bu hayata karşı yenildim.
Daha sonra elindeki diğer mektuba baktı ve gözlerinin dolması uzun sürmedi. Bu mektubu yazdığında ikisi de yaşıyordu. Kendisini öldürme isteğiyle doluyken annesine yazdığı bu mektubu şimdi asla okuyamayacaktı. Çünkü ölen kendisi değil annesiydi. Kendisine çok uzun gelen bir süreyle kâğıdı tekrar tekrar okuyup düşündü. Aklındaki düşünceyle mektupla ayağa kalkarak cama yaklaştı. Buğulanan gözlerini yumruk yaptığı eliyle düzeltirken uzun bir soluk bıraktı. Verdiği kararla kapının arkasındaki montla bakıştı. Elindeki tek mektubu montuna sıkıştırırken kutunun yanına geri dönüp sarı defterden bir sayfa kopardı.
Tek bir cümle yazdı.
“Bitirmem gereken bir işim var, geleceğim.”
Kenarda bulunan çalışma masasının üzerindeki telefonuyla kısa bir bakışma yaşarken boş verip montunu alarak dış kapıya ilerledi. Vestiyerdeki çantasına uzanıp dış kapıyı açtı ve eve son kez göz gezdirip tamamen
